احمد سمیعی گیلانی پس از مرگ نیز می نویسد 

«احمد سمیعی گیلانی که به قولی در یگانگی سبک خود ملاحظه کار نبود، در کار خود، خواه و ناخواه، شاگردانی را تربیت کرده است که چون با یگانه سبک او تا سال ها خواهند نوشت، - احمد سمیعی گیلانی که به قولی در یگانگی سبک خود ملاحظه کار نبود، در کار خود، خواه و ناخواه، شاگردانی را تربیت کرده است که چون با یگانه سبک او تا سال ها خواهند نوشت، او نیز پس از مرگ تا همیشه خواهد نوشت.

این عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی، مترجم و ویراستار که اخیراً در پی شکستگی لگن، دوران نقاهت را طی می کرد، صبح روز چهارشنبه (دوم فروردین ماه 1402) در منزلش (در تهران) از دنیا رفت .

پیوند او با همه در نوشتن بود یا که در خواندن.

با شنیدن هر نامی، پررنگ ترین واژه هایی که بی وقفه از حافظه می خواند، گره ای داشتند به کتاب ها یا هرآنچه او را به خواندن و نوشتن وصل می کرد.

کهولت سن شاید سعی می کرد پیوند استاد را با واژه ها کم رنگ کند که دیگر کم تر می توانست بشنود یا بخواند، سمیعی بزرگ اما تا واپسین لحظات از هیچ یک دست نکشید.

در سال های پایانی عمرش، می نوشت اما چشمانش سوی خواندن نوشته هایش را نداشتند، پس می خواست تا دیگران برایش بخوانند.

شاید به خاطر همین پیوند بود که هم با حوصله با شاگردی کوچک سخن می گفت و هم با استادان.